Werkgever verantwoordelijk voor burn-out?

Is de werkgever verantwoordelijk voor een burn-out van de werknemer? Deze vraag is niet altijd eenvoudig met een ja of een nee te beantwoorden. Een werkgever is natuurlijk niet per definitie verantwoordelijk voor een burn-out van een personeelslid. De financiële gevolgen voor een werkgever zijn echter aanzienlijk. Als een werkgever direct verantwoordelijk is voor de burn-out dan kan dat bedrag zelfs behoorlijk oplopen.

Cijfers burn-out in Nederland

Uit cijfers van het TNO blijkt dat er een forse toename is van burn-out klachten. In het rapport Arbobalans 2018 van TNO staat genoemd dat het percentage van werknemers dat gebukt gaat onder burn-out klachten in tien jaar tijd gestegen is van 11% naar ruim 16%. Een flink gedeelte van de beroepsbevolking ervaart burn-out klachten. Burn-out is beroepsziekte nummer één in Nederland. Een burn-out leidt gemiddeld tot 242 dagen verzuim. Tijdens dat verzuim moet de werkgever het loon doorbetalen. Naar schatting bedragen de jaarlijkse kosten voor werkgevers van het doorbetalen van loon als gevolg van werkgerelateerde psychische klachten 1,8 miljard euro. Het is bij de loondoorbetaling niet relevant of de werkgever de burn-out klachten van de werknemer heeft veroorzaakt. Het maakt daarbij ook niet uit of er iets aan te merken is op de arbeidsomstandigheden of de reden van de uitval. Het is met andere woorden voor het recht op loonbetaling niet relevant of de werknemer ziek geworden is nadat hij zijn werk heeft gedaan, of doordat hij zijn werk heeft gedaan.

Kosten werkgevers

Een werkgever dient het loon van de werknemer gedurende een periode van 24 maanden door te betalen. Daarnaast is hij verantwoordelijk voor de kosten van begeleiding en ondersteuning van zijn werknemer. Indien een werkgever niet voldoende heeft gedaan aan re-integratie kan deze periode door het UWV met één jaar worden verlengd. Dit wordt ook wel het derde ziektejaar genoemd. Voor de meeste werkgevers zijn dit grote uitgaven.

Het is mogelijk om een werknemer na twee jaar ziekte te ontslaan. In dat geval heeft de werknemer wel recht op de wettelijke transitievergoeding. De hoogte van die transitievergoeding is afhankelijk van het loon en de lengte van het dienstverband. Soms maakt een werknemer na het ontslag nog aanspraak op een ‘billijke vergoeding’. Dat is mogelijk als de opzegging het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever.

Billijke vergoeding

Er kan sprake zijn van ernstig verwijtbaar handelen ‘als de werknemer arbeidsongeschikt is geworden als gevolg van verwijtbaar onvoldoende zorg van de werkgever voor de arbeidsomstandigheden en de situatie dat een werkgever zijn re-integratieverplichtingen ernstig heeft veronachtzaamd’. Er wordt niet snel aangenomen dat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen van een werkgever. Recentelijk heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak waarbij de werknemer stelde dat zijn burn-out klachten waren veroorzaakt door zijn werkgever. De burn-out zou samengevat komen door jarenlange overbelasting, de verplichting om een verbetertraject in te gaan tijdens diens arbeidsongeschiktheid en het schenden van re-integratieverplichtingen. De werknemer vorderde in die zaak een billijke vergoeding van bijna een miljoen euro aan inkomensschade.

De eis van de werknemer werd afgewezen. Het Hof oordeelde dat het voor de vraag of er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen niet voldoende is dat de uitval van de werknemer veroorzaakt werd door een stressgereleteerde aandoening. Uit dat dossier bleek niet voldoende dat die uitval was veroorzaakt door ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. De werknemer had onvoldoende onderbouwd dat zijn takenpakket zodanig zwaar was dat hij daardoor overbelast was geraakt. Ook had hij zijn werkgever niet geïnformeerd dat hij overbelast dreigde te raken. Het Hof gaf aan dat het wel onzorgvuldig was om tijdens die arbeidsongeschiktheid een verbetertraject ter sprake te stellen. Dit maakt het echter niet ernstig verwijtbaar, hooguit onzorgvuldig.

Conclusie

Als een werkgever verantwoordelijk is voor de burn-out van zijn werknemer, dan bestaat de kans dat hij verplicht zal worden een billijke vergoeding te betalen. Deze vergoeding komt bovenop de kosten van het doorbetalen van het loon en de kosten van ondersteuning en begeleiding. De billijke vergoeding is alleen verschuldigd bij ernstig verwijtbaar handelen. Dat wordt niet snel aangenomen. Uit de beschikking van het Hof blijkt dat het daarvoor niet voldoende is als iemand uitvalt met burn-out klachten na overbelasting en de werkgever niet altijd even zorgvuldig heeft opgetreden tijdens de re-integratie.

1 gedachte op “Werkgever verantwoordelijk voor burn-out?”

  1. Avatar
    Rita van der Pol

    Meermalen heb ik mijn hoge werkdruk en het feit dat ik gepest werd door mijn (nieuwe) teamleider aangegeven bij de directeur, de MR, de adjunct directeur, de personeelsfunctionaris en vertrouwenspersoon als ook nadat ik 25 november 2019 naar huis gestuurd werd omdat het helemaal niet meer ging. Er is niets maar dan ook helemaal niets mee gedaan en heb sinds ik thuis zit met een burn-out, wat naast de hoge werkdruk ook te maken heeft met het gepest van mijn teamleider, niets vernomen van de Nuborgh. Er is geen enkele keer contact met mij opgezocht, geen enkele poging om met mij in gesprek te gaan en nu word ik alsmaar ontmoedigd door o.a. mijn jurist om de klacht door te zetten. Daarom zijn er zoveel mensen thuis. Niemand durft de bureaucratie te trotseren en als ze het dan wel durven, wordt deze ontmoedigd omdat het vooral de werknemer (onder aan de ladder van de hiërarchie) haast onmogelijk gemaakt wordt om de werkgever aansprakelijk te stellen. Dat is waarom de miljarden onkosten voor ziekte oplopen. Dit artikel benadrukt vooral de financiële gevolgen voor de werkgever, men gaat voorbij aan het feit (ik heb er ondertussen veel onderzoek naar gedaan) dat de mensen die thuis zitten met een burn-out echt veel liever gewoon hun werk deden maar dat veelal door toedoen van de werkgevers niet meer kunnen. Er is een grap over een boer die zijn paard steeds minder te eten gaf omdat het voer zo duur was. Hij zegt: ‘nu had ik mijn paard eindelijk van het eten af en gaat die me dood’. Dat is was er bij mij gebeurde: steeds meer leerlingen, steeds minder personeel, complexere doelgroepen, meer administratie (degene die dat perfect onder de knie had als assistent werd bij ons weggehaald en er kwam geen vervanging), nagenoeg dagelijks meer taken op ons bord, collega’s die vertrokken en niet snel vervangen konden worden. Uit loyaliteit probeer je echt alles op alles te zetten om de lessen door te laten gaan, je wilt geen lesuitval omdat dat voor de leerlingen en ouders dramatisch uitpakt en ondertussen dendert de sneltrein voort en heb je geen tijd om even uit te stappen en naar lucht te happen.
    Dan komt er een nieuwe teamleider zonder enige ervaring, gymdocent die zonder scholing als teamleider mij ineens begint te pesten en natuurlijk in het geniep want dat doen ze. Ik zit kapot thuis en krijg ik het advies om er maar niets mee te doen en de verhalen ontmoedigen mij. Dat is de reden waarom de kindertoeslagen affaire niet genoemd werd, dat is de reden waarom er zoveel joden vergast werden. Niemand doet of deed wat. Ik vind het intens triest dat wij, die met een burn-out thuis zitten onze mond beter kunnen houden omdat de kans op een billijke vergoeding nagenoeg nul is. Ik wou dat er een advocaat in Nederland eens op zou willen staan voor de werknemer in plaats van de werkgever continu de handen boven het hoofd houden, zo voelt het.
    Het zou fijn zijn als eens iemand die juridisch zeer goed onderlegd is het eens opnam tegen als die willekeurige slachtoffers die thuis zitten en vaak al niet eens de moed meer hebben om er tegenin te gaan. Het gaat dan om mensen die zich meestal met hart en ziel jaren ingezet hebben, door het stof zijn gegaan voor het goede doel, hetgeen niet erg is, want je deed het immers met plezier. Je stond met plezier op omdat je zin had in de dag en u overgeleverd bent aan het systeem.
    Ik blijf zoeken naar manieren, dan maar met beperkte energie waar de werkgevers want lijken te profiteren, om pesten op de werkvloer levensgroot op de kaart te zetten. En ja dan wordt ik gewaarschuwd opnieuw door ‘het systeem’ dat het met klokkenluiders slecht afloopt, dan heb ik nog meer bewondering voor de persoon die het lef en de moed had om klokkenluider te zijn voor al die mensen de het slachtoffer zijn geworden van de kindertoeslagenaffaire. Die persoon had het belang van de ander voor ogen en verdient in mijn ogen een gouden lintje.

    Ik benoem meermalen werkgevers in relatie tot slecht werkgeverschap, dit is natuurlijk gechargeerd, want heb gelukkig tot 2 jaar geleden en zeker daarvoor in mijn baan als verpleegkundige ook hele positievere ervaringen opgedaan.

    Het onderwijs gaat aan dit soort gedrag van werkgevers kapot. Ik heb ondertussen al heel wat verhalen aangehoord die schrijnend zijn en waarbij de werkgever wel terdege verantwoordelijk is, maar tegen een muur van bureaucratie en onwil aanlopen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *